गार गार थन्डी

सोसेना थन्डी मला सोसेना थन्डी
गार गार बोचSरी सोसेना थन्डी

वार्यावाणी बरफ भुरु भुरु येतो
राघू अन मैनेच घर गोठवतो
गोठलेले दिस - ऊबदार राती
इथे बाई बोचSरी सोसेना थन्डी
सोसेना थन्डी हिला सोसेना थन्डी

खावू नि पिवू, टशनेने राहू
सिनेमाच्या सिडी हो पुनापुना पाहू
अभिशेकची ऐशु, वाडीयाची प्रिती
इथे बाई बोचSरी सोसेना थन्डी
सोसेना थन्डी हिला सोसेना थन्डी

सुरव्या आताश्या नाई उगवत
बोभाटा झालाय लई गावकीत
दिस झाले छोटे, लाम्बलाम्ब राती
इथे बाई बोचSरी सोसेना थन्डी
सोसेना थन्डी हिला सोसेना थन्डी

या थन्डीच्या दिसात थोड माझ ऐका,
बघायच सोडा आणि सोड्याच बघा,
लाल-लाल, सोनेरी लोक काही पिती
इथे बाई बोचSरी सोसेना थन्डी
सोसेना थन्डी हिला सोसेना थन्डी

ही थन्डी बी जाईल, उघाडून येईल
तग धरा राया, तुमा मजा येईल
मोकळ्या ढाकळ्या घुमतील पोरी
इथे बाई बोचSरी सोसेना थन्डी
सोसेना थन्डी हिला सोसेना थन्डी

विश्राम जिवाला नाही...

नाती-गोती-माती
सोडून मान्डला डाव
सजवले मुखवटे सारे
विश्राम जिवाला नाही...

जगण्याची जिद्द जिवाची
मनास हरवून गेली
जिन्कले विश्व बळाने
विश्राम जिवाला नाही...

घाव खोलवर झाला
शद्बान्ची धार जिव्हारी
बम्बाळ जाहल्या ज्वाळा
विश्राम जिवाला नाही...

सरता वेस घराची
भूतेच भवती सारी
सावरला तोल तरीही
विश्राम जिवाला नाही...

लोभ जगाचे खोटे
व्यापार शिवाचा येथे
शुचिता जपली अन्गी
विश्राम जिवाला नाही...

आज पुन्हा सान्जेला
आशारामी आई
निजव गाऊनी गीत
विश्राम जिवाला नाही...

झोळी तिची!

झोळी तिची!
तू ही तर तिचाच ना
कितिही भरलास तरी
तिच्या वाचुन रिताच ना

झोळी तिची!
करावी रिकामी तीनेच
भरुन आलेल सान्डाव
बहरात प्राजक्तानेच

झोळी तिची!
ताम्बड फुटतानाचि लाली
भरुन आलेला गारवा
सम्पुन उरलेलि निळाई

झोळी तिची!
झुन्ज़ु मुन्जु आभाळ
जड जड झापडे
एक नाते - नाSते
जे नसतेच ते

पण. .

मन - मन काय भटकणारच

तन - तन काय हरपणारच

- धनाची तर तर्‍हाच नवी

जगण्याला माझ्या ह्या

केवळ तुझीच दिशा हवी

पण. .

ईछ्चाना माझ्या

बाहेर मुळी यायचच नाही ये

येणार असशील. . .

तर तूच ये

एखद्याच

केवळ तीर्व भावना
करतात शब्दाच गाण
श्वास तर सग्ळेच घेतात
एखद्याचच असत जीण

आठवण

आठवणीच्या धुक्यात
स्वैर हरवून जाणार
पुन्हा पुन्हा तेच स्वर
पण गीत वेगळ गाणार

आठवणीतली ती
तिच्या आठवणीतला तो
आठवण तीच
पण डोळे बदललेले

कधी कधी

कधी कधी पडु देत थेम्ब
भरुन गोठलेल्या डोहातले
बर्फ़ाखालच पाणी अजूनहि प्रवाही आहे
कळेल मला हि

-शुचिता-

भास-आभास

रोजच सूर्य उगवतो पण कुठे विश्वास आहे की रोजच तो दिसेल? चन्द्र मात्र कधी वाढतो-कधी कमी होतो; पण तरी आमावस्येला देख़ील मला खात्री असते की तो आभाळात आहेच... असेच अनेक भास-आभास आता अन्गवळणी पडल्येत...

डोळे मिटताच अन्धाराला उजेडाची आस आहे
दिसतोय तो चेहरा नाही चेहर्याचा भास आहे

बर्फ़ाखलि खोलवर जीवन धरुन कास आहे
वरवरचा सून्दर बर्फ़, तरन्गण्याचा त्रास आहे
सुकून गेलेल्य बकुळीचा पानापानात वास आहे
धूरासारखा दिस्ला तरी हा माझाच श्वास आहे

चमकणार्या थेम्बा-थेम्बात कवडश्याची मीजास आहे
लोलकात परसदानी इन्द्रधनुचा उल्हास आहे
पान्ढर्या रन्गात गोठलेला रन्गान्चा प्रवास आहे
पण अन्धारलेली एक वाट जिथे सावलीचा निवास आहे

ऊन्ची गाठून ढगामागे पक्षाला प्रवास आहे
ताल-बध्द उडत्या रान्गा, अबोल विश्वास आहे
घारीच्य झेपेमागे पिलाचा ध्यास आहे
शब्द रन्गेल, लय रन्गीन, पण सूर का उदास आहे

डोळे मिटताच अन्धाराला उजेडाची आस आहे
दिसतोय तो चेहरा नाही चेहर्याचा भास आहे

शुचिता

श्रावणात

श्रावणात अन्गणात, ऊन पावसाची खेळी
पानाफुलान्ची आरास, गुलबाक्षी सायन्काळी

खळखळा वाहे पाणी, पाचूजैसी सजली धरणी
ऐकु येती रानीवनी, श्रावणाची मन्जुळ गाणी

ओलसर ती पागोळी, आवाराला जागे ठेवी
धुरामधी कौल ओली, सारवली ओटी पडवी

दर्यावरी शिडे चढती, मौज नारळी पौर्णिमा
भावासाठी गोडधोड, आई-सवे माझा मामा

निळसर डोहाकाठी, कमी होते का ग वय
आट्यापटीच्या खापरी, उगी देती मज सय

कष्टाळू या कोकणात, पायाखाली लाल माती
कणखर जाम्भ्यामधे कशी आसवे कोन्दती

शुचिता

सोबत

सह्याद्रीच्या कडेकपारीतून घोन्गावणारा वारा, सुगरणीचे घरटे, तुळशी समोर तेवणारा नीरामय दिवा, गुढिमधल्या कदाची घट्ट वीण, मरुतीवरचा तेलकट शेन्दूर....

सर्वच गोष्टीन्चे आभार मानायला हवेत मला; कारण याच सर्व गोष्टीमधून कळले की "सोबत" काय असते....

केवढी सोबत, वाहून ओसन्डून गेलेल्या पागोळीची
वाट बघणार्या आईच्या न लवण्यार्या पापण्यान्ची

केवढी सोबत, उजाडल तरी तेवत राहिलेल्या वातीची
ढगमागे दडलेल्या सूर्याच्या कन्जूष उष्णतेची

केवढी सोबत, तान्द्ळावर तेवत राहिल्या पणतीची
काळामागे पसर्लेल्या अनन्त तेजाची

केवढी सोबत, मिट्ल्या डोळी दिसणार्या स्वप्नान्ची
धावताना थकूनही परत धावणार्या पावलान्ची

केवढी सोबत, स्वत:च्या लयबध्द श्वासान्ची
"जगणारा" आणि "जीवन्त" शब्दातल्या फरकाची

सोबत - केवळ साथ आहे, हातामधे हात आहे
सोबत - केवळ कारण आहे, दुसर्यासाठी प्राण आहे
सोबत - केवळ निम्मित्त, पुढे जाण क्रमप्राप्त
सोबत - केवळ सोबत, भिरु मन कमकुवत
सोबत एक अचल, निर्भय प्रीत आहे,
जगणार्याने जगताना म्हणायच गीत आहे,

सोबत एक जनरीत आहे,
हीच ती जनरीत आहे

शुचिता

हरीमय

हरी चालक मालक
रोजी रोटी त्याच्या दारी
सेवा त्याची करोनिया
मग भर रे तिजोरी

बाळ फिरे देशोदेशी
वार्यासन्गे जैसा गन्ध
कस्तूरीच्या शोधासाठी
म्रुगासन्गे नको बन्ध

चुका जश्या कळु येती
भर भरतो हुन्कार
सावळ्यच्या नाममात्रे
वेलीपानाना आधार

मधुरशी वेळु-धून
हरी गाई उषागत
पहाटेला बन्द डोळी
दिसे कोणी निळसर

काही फुले गळु आली
काही वेलीना बहर
हरी भोळा त्रुप्त पाही
दोन्ही सुगन्धी सुन्दर

हरीसाठी, हरीमय
हरी मन हरी तन
दे रे माझ्या नारायणा
डोळाभरून दर्शन

शुचिता

दिवा अन्तर्मनीचा

तळहाताच्या रेषान्मधल्या,
गर्दीमधुनी काढुन वाट
काळ सान्गतो निरोप हरीचा
'नित्य घडीचा - नित्य प्रवास'

अन्तर्मनीचा दिवा जागता,
पेट घेऊनि जळती ताप
लख्ख झळकल्या दाही दिशा या,
मिणमिणलेली विझवून वात

ओढून घेई नीरव खोली,
निळ्या कणान्चा पूर जिथे
तरन्गुनी मन नाचत गाते,
ना छाया ना ऊन तिथे

अनोळखी हे द्रुश्य तरिही,
लोभ जिवाला पुन:पुन्हा
सन्ग तुझा रे सख्या सावळ्या,
हवा निरन्तर मुग्ध मला

तारुन झुलती जीवन नौका,
तुच नेई बा पैलतीरा
चुका अनन्वित घालुन पोटी,
मार्ग दाखवा दयाघना

भुजन्ग मनिचा जागा होता,
दोले सहजी सळसळ साप
बरबटलेली त्वचा सान्गते,
येवो शुचिता टाकुन कात

शुचिता

सान्जवेळी रातराणी मोहरावी

सान्जवेळी रातराणी मोहरावी
मोहरोनी देहदेठी ती फुलावी

गात्र गन्धवून सान्जवेळी
रात्र पान्घरून सोनसळी
या नभाने आर्त हाक हाकारावी
सान्जवेळी रातराणी मोहरावी

दीप लखाखत सान्जवेळी
काळ जळू देई ही काजळी
नारायणी जन्मखूण सापडावी
सान्जवेळी रातराणी मोहरावी

चन्द्र चान्दण्यात चूर व्हावा
चिम्ब तलावात वितळावा
शहारती चन्द्रवेडी ती लव्हाळी
सान्जवेळी रातराणी मोहरावी

सूर दूरूनिया येती कानी
घुमे दाहीदिशात विराणी
भैरवी तू अखेरची आळवावी
सान्जवेळी रातराणी मोहरावी

शुचिता