रोजच सूर्य उगवतो पण कुठे विश्वास आहे की रोजच तो दिसेल? चन्द्र मात्र कधी वाढतो-कधी कमी होतो; पण तरी आमावस्येला देख़ील मला खात्री असते की तो आभाळात आहेच... असेच अनेक भास-आभास आता अन्गवळणी पडल्येत...
डोळे मिटताच अन्धाराला उजेडाची आस आहे
दिसतोय तो चेहरा नाही चेहर्याचा भास आहे
बर्फ़ाखलि खोलवर जीवन धरुन कास आहे
वरवरचा सून्दर बर्फ़, तरन्गण्याचा त्रास आहे
सुकून गेलेल्य बकुळीचा पानापानात वास आहे
धूरासारखा दिस्ला तरी हा माझाच श्वास आहे
चमकणार्या थेम्बा-थेम्बात कवडश्याची मीजास आहे
लोलकात परसदानी इन्द्रधनुचा उल्हास आहे
पान्ढर्या रन्गात गोठलेला रन्गान्चा प्रवास आहे
पण अन्धारलेली एक वाट जिथे सावलीचा निवास आहे
ऊन्ची गाठून ढगामागे पक्षाला प्रवास आहे
ताल-बध्द उडत्या रान्गा, अबोल विश्वास आहे
घारीच्य झेपेमागे पिलाचा ध्यास आहे
शब्द रन्गेल, लय रन्गीन, पण सूर का उदास आहे
डोळे मिटताच अन्धाराला उजेडाची आस आहे
दिसतोय तो चेहरा नाही चेहर्याचा भास आहे
शुचिता
No comments:
Post a Comment